Hét planeetvriendelijke online warenhuis

Olympisch record vingertje wijzen

Spiegel


Olympisch record Vingertje wijzen

Voor ons als ‘normale’ burgers is het tegenwoordig dagelijkse kost. De huidige wereld biedt er inmiddels diverse en grenzeloze podia voor: vingertje wijzen.

Afgeven. Keihard blazen in de toppen van onze hoge bomen. Blazen? Spugen! Deze hoge bomen variëren van jongens die goed tegen een bal aan kunnen trappen en dames en heren die snel rondjes kunnen schaatsen tot Hollands’ glorie genaamd Max Verstappen. Al wordt laatstgenoemde vaak ‘per ongeluk’ vergeten, want hem vinden we toch allemaal ook wel een hele lieve jongen. Ons’ Max. Die doet toch geen vlieg kwaad?

Dat klopt. Hij niet, maar ook die anderen niet. Allen hebben ze één overeenkomst. Men is een pion op een politiek schaakbord met als prijzengeld, tja.. geld. En macht. En men doet gewoon waar men goed in is, namelijk sporten. Dat men zich naast sport wel eens politiek uitlaat, maakt hen nog niet meteen politiek verantwoordelijk. Of ja, als wij allen vinden dat zij dat wél zijn na enkele uitlatingen, zijn wij dan zelf niet net zo verantwoordelijk? Wij laten ons toch ook continu uit over politieke zaken? Of we nu links zijn, rechts zijn of lekker in het midden drijven, we hebben tegenwoordig over alles en iedereen wel een (vaak (ver)oordelende) mening. 

Maar. Nooit zijn wij het die verantwoordelijkheid bij onszelf leggen of zoeken. Het WK in Qatar. De FIFA is stom. ‘Hoe kunnen ze nu kiezen voor een WK in zo’n land?!’. De voetballers zijn stom want ‘hoe kunnen ze nou naar Qatar gaan na al die misstanden nadat men zich over andere zaken wél druk maakt?!’.

En dan nu: ‘hoe kan TeamNL nou lekker gaan lopen sporten in een land waar Oeigoeren worden opgesloten in zogenoemde heropvoedingskampen?!’. Nadat we uiteraard al massaal wezen naar de organisatie van het toernooi.

Gevoelsmatig allemaal rechtvaardige opvattingen, op het eerste gezicht.

Echter, waar is onze eigen verantwoordelijkheid? Kunnen we zelf niet een veel grotere steen bijdragen dan een sporter of sportteam dat gemakkelijk vervangen kan worden voor iemand of een team dat wél wil? We roepen ‘boycotten!’ naar onze sportbonden. Naar onze sporters. Maar zelf zeggen we ‘ja, maar als het dan toch op televisie is, dan kunnen we het net zo goed kijken’.

Is dat zo? Raak je dit soort zaken niet het hardst door het massaal te negeren? Uiteraard, een utopie. Maar dat is het ook wanneer je van een topsporter verwacht zich ‘maar even’ terug te trekken na een leven lang trainen voor dit ene moment. Dat is het ook als je verwacht dat sportbonden met zoveel (economische) belangen en machtsspelletjes zich ‘maar even’ terugtrekken. 

Waarom zouden dit soort toernooien hier worden georganiseerd?
We vliegen – kritisch als we zijn – massaal naar Dubai voor een ultieme proletenvakantie. We willen massaal die oordopjes van 25 euro in plaats van 40 euro. We willen massaal dat zwarte shirtje van een tientje minder. Dat dit shirt een jaar eerder kapot gaat, dat zie je van tevoren niet. Maar ook onze grootste bedrijven doen hieraan mee. Massaal produceert men in China, want goedkoper. Zelfs onze publieke vervoersbedrijven gaan erin mee: lijnbussen gefabriceerd in China. Dat deze pardoes van ellende uit elkaar vallen, daar voelde men bij de factuur natuurlijk niets van.

Allemaal leuk en aardig, maar er is één land dat hier baat bij heeft. Hiermee gigantische financiële groei creëert en hun machtspositie radicaal zag groeien. Toevallig precies het land waar nu de Olympische Spelen plaatsvinden. Daar heeft niemand anders dan wijzelf voor gezorgd.

We kunnen wel blijven wijzen, maar doe dat dan ook eens voor een spiegel. En bedenk je wat jij kunt bijdragen. Denk aan de lange termijn.

Goedkoop is duurkoop, lieve mensen. 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.